فایل word مقاله ضمان پزشک در فقه و حقوق اسلامي

    —         —    

ارتباط با ما     —     لیست پایان‌نامه‌ها

... دانلود ...

 فایل word مقاله ضمان پزشک در فقه و حقوق اسلامي دارای 32 صفحه می باشد و دارای تنظیمات و فهرست کامل در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

فایل ورد فایل word مقاله ضمان پزشک در فقه و حقوق اسلامي  کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه  و مراکز دولتی می باشد.

توجه : توضیحات زیر بخشی از متن اصلی می باشد که بدون قالب و فرمت بندی کپی شده است

بخشی از فهرست مطالب پروژه فایل word مقاله ضمان پزشک در فقه و حقوق اسلامي

چکیده  
ضمان پزشک در حقوق اسلامی  
الف ـ مسؤولیت پزشک در قبال نفس فعل طبابت و جراحی  
تعاریف  
مسؤولیت  
انواع مسؤولیتها و تفاوت آنها  
مسؤولیت قراردادی و مسؤولیت خارج از قرارداد  
مسؤولیت حقوقی و اخلاقی  
مسؤولیت اخلاقی  
مسؤولیت حقوقی  
وجه تمایز مسؤولیت اخلاقی و حقوقی  
مسؤولیت کیفری و مسؤولیت مدنی  
جهات تمایز مسؤولیت کیفری و مدنی  
عوامل رافع مسؤولیت  
کتابنامه:  

کتابنامه

تاجمیری, امیرتیمور, حقوق مدنی, تهران, انتشارات آفرینه, چاپ اول,

جعفری لنگرودی, محمد جعفر, ترمینولوژی حقوق, گنج دانش و ابن سینا, تهران, چاپ اول,

حسینی نژاد, حسین قلی, مسؤولیت مدنی, تهران, بخش فرهنگی جهاد دانشگاهی شهید بهشتی, چاپ اول,

الموسوی خمینی, روح الله, تحریرالوسیله, قم, المکتبه العلمیه الاسلامیه, چاپ هجدهم,

سیاسی, علی اکبر, روانشناسی جنایی, تهران, انتشارات دانشگاه تهران, چاپ اول,

شهید ثانی, زین الدین بن علی العامل الجبعی, الروضه البهیه فی شرح المعه الدمشقیه, قم, مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان, چاپ سوم, 1417ه

عمید, حسن, فرهنگ عمید, تهران, انتشارات جاویدان, چاپ یازدهم,

کاتوزیان, ناصر, مسؤولیت مدنی ـ ضمان قهری, تهران, انتشارات دهخدا, چاپ اول,

چکیده

ماده 319 قانون مجازات اسلامی ایران که بر اساس شرع مقدس اسلام تدوین شده است, می گوید: (هرگاه طبیبی گرچه حاذق و متخصص باشد در معالجه هایی که شخصاً انجام می دهد یا دستور آن را صادر می کند, هر چند به اذن مریض یا ولی او باشد, باعث تلف جان یا نقص عضو یا خسارت مالی شود ضامن است.) اما در بند 2 ماده 59 ق.م.ا. مقرر شده: (هر نوع عمل جراحی یا طبابت مشروع که با رضایت شخص یا اولیا یا سرپرستان یا نمایندگان قانونی آنها و رعایت موازین فنی و علمی نظامات دولتی انجام شود در موارد فوری اخذ رضایت ضروری نخواهد بود جرم محسوب نمی شود.) و بلافاصله در ماده 60 اشاره به اصل برائت کرده, می افزاید

(چنانچه طـبیب قبل از شروع درمان یا اعمال جراحی از مریض یا ولی او یا صاحب حیوان برائت حاصل نماید ضامن خـسارت جانی, یا مالی یا نقص عضو نیست و در موارد فوری که اجازه گرفتن ممکن نباشد طبـیب ضامن نمی باشد. عهده دار خسارت پدید آمده نخواهد بود.)

 در این پژوهش کلیه جوانب مسؤولیـت پزشک در ارتباط با بیمار با توجه به آرای فقـهای بزرگ و رجال مذهبی و نیز با مطالعه کتب فقـهی و حقوقی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است

حیات موجودات زنده از جمله انسانها همیشه محترم و مورد توجه بوده است. هر انسانی این نعمت خدادادی را دوست دارد و برای آن ارزش قائل است. خداوند حیات را به انسانها عطا کرده و اوست که اختیار سلب زندگی و پایان حیات را دارد

شارع مقدس اسلام با وضع قوانین منصفانه و عادلانه در صدد جبران خسارت های احتمالی به حیات انسان برآمده است. پزشکی که از روی ضرورت و حسن نیت و به قصد بهبود, موجبات آسیب یا مرگ بیمار را فراهم آورد, مشمول قوانین مزبور می گردد. اقدامات درمانی که توسط پزشک صورت می گیرد, در واقع نوعی تصرف در نفس دیگری است که جواز مشروعیت این نوع مداخله متوقف بر وجود شرایطی است که قانونگذار در موارد مختلف قانونی و شرعی متعرض آن شده است. چنانچه طبیب صلاحیت و مهارت علمی و عملی لازم را نداشته باشد, یا با وجود مهارت بدون اذن و اجازه بیمار یا ولی او اقدام کند و اتفاقاً موجب تلف گردد, ضامن خواهد بود. افرادی که قائل به عدم ضمان پزشک هستند, چنین استدلال کرده اند که تمسک به اصل برائت با وجود دلیل اشتغال ذمه بلاوجه است؛ زیرا در این مورد اصل جاری نمی شود. بعلاوه اذن بیمار اذن در معالجه و درمان است, نه در تلف. از این رو اذن ولی در سقوط ضمان تلف مؤثر نبوده, بین اذن و ضمان نیز منافاتی نیست. همچنان که مسؤولیت کسی که به قصد ادب کردن موجب جنایت بر دیگری می گردد, پذیرفته نیست

گروهی معتقدند اخذ برائت قبل از معالجه و به وجود آمدن (موجب ضمان), در واقع اسقاط حق قبل از ثبوت آن بوده, از مصادیق اسقاط (مالم یجب) است. در تأیید این مطلب روایتی از امام صادق(ع) نقل شده است که امیرالمؤمنین(ع) فرمودند: (هر کس طبابت یا دامپزشکی کند باید از ولی او برائت گیرد, در غیر این صورت ضامن خواهد بود.) همچنین ضرورت طبابت در جامعه برای نادیده گرفتن قاعده (عدم اسقاط حق قبل از ثبوت آن) کافی است. بعلاوه از آنجا که ابرا شرطی است که ضمن قرارداد استفاده از خدمت پزشک مطرح می گردد, به مقتضای (المؤمنون عند شروطهم) بیمار معتقد است به این شرط که تعهدی عقلایی است, عمل نموده و در صورت وقوع جنایت چیزی از پزشک طلب نکند

برای روشن شدن و رفع ابهام از واژه ها بهتر است قبل از ورود به بحث, تعاریفی از اذن و برائت و اجازه ارائه شود

اذن : اعلام رضای مالک یا رضای کسی است که قانون برای او اثری قائل شده است برای انجام دادن یک عمل حقوقی. اذن همیشه به فعلی تعلق می گیرد که هنوز واقع نشده است و رضایت بعد از صدور یک فعل را اجازه گویند در اذن قصد انشا وجود ندارد؛ یعنی اذن دهنده هیچ چیزی از نظر حقوقی به وجود اعتباری موجود نمی کند, بلکه فقط رفع مانع قانونی می کند؛ مثلاً تصرف در مال غیر, قانونی ممنوع است. ولی مالک که به دیگری اذن در تصرف مال خود را می دهد, در حقیقت این منع را مرتفع می کند و کار دیگری نمی کند. یا اقدام جراح در باز کردن شکم جهت معالجه, بدون اذن بیمار مجاز نیست و در حکم حرج عمومی محسوب می شود و ممنوع است؛ ولی اذن بیمار موجب می شود پزشک بتواند اقدام به عمل نماید

 اجازه: اگر بعد از صدور فعلی, شخص بدان رضایت دهد, این امر و اعلام رضا را اجازه گویند. اجازه موجب سقوط مسؤولیت نیست, بلکه موجب تخفیف مجازات است

برائت: خالی بودن ذمه شخص معین را از تعهد (برائت) گویند. خواه اساساً ذمه شخص در مقابل شخص معین دیگری, از اول مشغول نبوده باشد, یا مشغول بوده و فارغ شده باشد. مثلاً اگر مریض که اذن جراحی را به پزشک داده است, بگوید که در اثر درمان تلف یا مصدوم شدم, هیچ گونه مسؤولیتی متوجه پزشک نخواهد بود و پزشک هم با توجه به این امر و شرط, درمان او را قبول کند, در صورت بروز صدمه یا نقص عضو یا حتی مرگ و احراز رعایت موازین فنی علمی و شرایط مندرج در ماده 59 قانون مجازات اسلامیمسؤولیتی متوجه پزشک نخواهد بود. بعبارت دیگر, اذن مربوط به رضایت برای عمل است و برائت مربوط به نتیجه عمل می باشد

ضمان پزشک در حقوق اسلامی

 مسؤولیت پزشک در جریان اقدامات درمانی و معالجات طبی از دو جهت قابل طرح و بررسی است

الف ـ مسؤولیت پزشک در قبال نفس فعل طبابت و جراحی

ماده 59 قانون مجازات اسلامی مقرر می دارد (اعمال زیر جرم محسوب نمی شود; هر نوع عمل جراحی یا طب مشروع که با رضایت شخص یا اولیا سرپرستان یا نمایندگان قانونی آنها و رعایت موازین فنی و علمی و نظامات دولتی انجام شود در موارد فوری اخذ رضایت ضروری نخواهد بود)

این ماده در مقام بیان شرایط جواز تصرف در نفس دیگران بعنوان معالجه و درمان بوده, نفس فعل طبابت صرف نظر از نتایج احتمالی آن مورد توجه است, بنابراین عملیات جراحی و هر اقدام پزشکی دیگر که علیه بیمار صورت می گیرد فقط در صورتی که آن اقدام مشروع بوده, با اذن و رضایت بیمار یا ولی او بدون خطای جزایی انجام شود, جرم و جنایت محسوب نمی گردد و لکن در صورت فقدان هر یک از شرایط مذکور, پزشک در برابر درمان و فعل ارتکابی ضامن خواهد بود. بنابراین اذن بیمار, منحصراً در مشروعیت فعل طبیب (یعنی معالجه) مؤثر بوده و به صدمات اتفاقی حاصل از درمان مربوط نمی شود. منظور قانونگذار در این ماده آن است که پزشک در برابر هر نوع عمل جراحی یا طبی و هر اقدام درمانی که منجر به صدمه یا مرگ بیمار شود مسؤول است و غیر از شرایط مذکور هر عمل جراحی یا طبی باید مشروع باشد برای عمل جراحی مثل سقط جنین غیر قانونی یا تبانی خارج از شمول این ماده است

علاوه بر ضرورت درمان و جراحی, پزشک زمانی اقدام به عمل و درمان نماید که بیمار یا ولی او یا سرپرست یا نماینده قانونی وی رضایت بدهد. و الا به فرض ضرورت درمان اگر بیمار رضایت ندهد, پزشک مجاز به معالجه و عمل نیست و در صورت اقدام ضامن است. دیگر این که اعمال جراحی یا طبی با رعایت موازین فنی و علمی و رعایت نظامات دولتی صورت گیرد و منظور از نظامات دولتی کلیه قوانین و آیین نامه های پزشکی و دستورالعمل های وزارت بهداشت و درمان و آموزش پزشکی است. بعبارت دیگر, رابطه علیت و سببیت بین عدم رعایت نظامهای دولتی و متضرر شدن بیمار وجود دارد. و در نهایت در مواردی که بیمار در وضعیت اورژانسی بوده, قادر به تکلم نباشد, از بستگان و سرپرستان بیمار هم کسی همراه او نباشد و به تشخیص پزشک عمل جراحی هم ضروری باشد, طبق ماده مرقوم اخذ رضایت ضرورت نخواهد داشت. نیز طبق بند 2 ماده 59, 60, 295, 319 و 322 قانون مجازات اسلامی مصوب 1370 درباب ضرورت اخذ رضایت و برائت مسؤولیت پزشکان در قوانین چهار حالت وجود دارد

1- پزشک از بیمار یا ولی او هم رضایت و هم برائت اخذ کرده باشد. در این مورد پزشک فاقد مسؤولیت کیفری ـ به علت نداشتن عنصر تقصیر ـ و مسؤولیت مدنی است

2- پزشک از بیمار فقط رضایت کسب کرده باشد. در این مورد پزشک فقط از مسؤولیت کیفری مبری است ولی از نظر مدنی ضامن است. اذن در معالجه همان گونه که قبلاً ذکر شد اذن در اتلاف نیست و بیمار صرفاً اجازه درمان و معالجه را داده است, نه اجازه فوت, خسارت و نقص عضو را

3- پزشک رضایت اخذ نکرده باشد (شرط اصلی برای مشروعیت معالجه است.) در این مورد پزشک ضامن است و در صورت اخذ برائت علمی و فنی و عدم تقصیر و بی مبالاتی و سهل انگاری از مسؤولیت مدنی مبری است

 4- پزشک از بیمار یا ولی او نه رضایت و نه برائت اخذ کرده باشد؛ در این حالت پزشک به موجب قانون مجازات اسلامی ضامن است

تعاریف

مسؤولیت

مسؤولیت در لغت به معنی مورد پرسش و سؤال واقع شدن است و غالباً به مفهوم تفکیک وظیفه و آنچه که انسان عهده دار و مسؤول آن باشد (عمید, 1357, ص 95). و در اصطلاح, تعهد قانونی شخص است به دفع ضرر دیگری که وی به او وارد آورده است؛ خواه این ضرر ناشی از تقصیر خود وی باشد یا از فعالیت او ایجاد شده باشد (جعفری لنگرودی, 1346, ص642). باید توجه داشت که در حقوق اسلامی (فقه) بجای مسؤولیت, لفظ (ضمان) در همین معنا به کار می رود که هر نوع مسؤولیتی اعم از مسؤولیت مدنی (مالی) و مسؤولیت کیفری را در بردارد (تاجمیری, 1375, ص 24)

انواع مسؤولیتها و تفاوت آنها

مسؤولیت قراردادی و مسؤولیت خارج از قرارداد

لینک کمکی